Zolfaghar Daaneshi

در میان اتفاقاتی که پیش‌بینی می‌شود در سال ۱۳۹۶ خبرساز شوند (و مهم‌ترین آن‌ها را در همین شماره معرفی کردیم)، شخصا به دو موضوع «کامپیوتر‌های کوانتومی» و «تلسکوپ ایوینت‌هورایزن» بیش از دیگر موضوع‌ها علاقه‌مندم.
پس از سال‌ها انتظار و تلاش، طراحی الگوریتم‌های پیچیده و ساخت قطعات سازگار برای رایانش کوانتومی، بالاخره به‌جایی رسیده‌ایم که این قطعات را در کنار هم قرار دهیم، الگوریتم‌های ساده را اجرا کنیم و به‌این‌ترتیب، ساده‌ترین کامپیوترهای کوانتومی را بیازماییم. اگر بخواهیم وضعیت فعلی را با تکامل کامپیوترهای الکترونیکی مقایسه کنیم، دومین دهه از قرن بیست‌ویک شبیه به وضعیت جهان پس از پایان جنگ‌جهانی دوم است، زمانی که کامپیوترها ابعادی در حد سالن داشتند و عملکردشان از ماشین‌حساب‌های الکترونیکی امروزی هم ضعیف‌تر بود. اما در این قیاس، نکته‌ای ظریف نهفته است و آن، ارتقای توان محاسباتی در مقایسه با فناوری قبلی است. توان محاسباتی رایانه‌های کوانتومی به شکل نمایی افزایش پیدا می‌کند و این ابزارها می‌توانند محاسباتی را که هزاران سال برای ابرکامپیوترهای امروزی به طول می‌انجامد، در طول چند روز حل کنند. امسال چشم‌ها به «آی‌بی‌ام»، «گوگل»، «IonQ» و «مایکروسافت» دوخته شده است تا از کامپیوترهای کوانتومی عملیاتی خود رونمایی کنند.
در سوی دیگر علم، اخترشناسان رادیویی در تلاشی فراتر از ‌تصور قصد دارند نه رادیوتلسکوپ را در جنوبگان، اروپا، آمریکای شمالی، آمریکای لاتین و هاوایی به هم مرتبط کنند تا با شبیه‌سازی رادیوتلسکوپی به ابعاد زمین، نخستین تصاویر را از سیاهچاله‌ی فوق‌سنگین ساکن در قلب کهکشان راه‌شیری به دست آورند. این کار چالش‌های مهندسی پیچیده و متعددی به همراه خواهد داشت که مهم‌ترین آن‌ها، انتقال لحظه‌ای اطلاعات خام در فواصل طولانی بین تلسکوپ‌هاست، اما اگر این تداخل‌سنج موفق به ثبت چنین تصویر حیرت‌انگیزی شود، بشر برای نخستین بار توانسته است وجود سیاهچاله‌ها را به شکل مستقیم تأیید کند. سیاهچاله یکی از معدود جاهایی است که می‌تواند اطلاعات لازم برای تدوین نظریه‌ی گرانش کوانتومی و وحدت‌بخشی به نیروهای بنیادی عالم را در اختیار ما قرار دهد و به همین دلیل است که بررسی سیاهچاله‌ها از چنین اهمیت بالایی برخوردار است.

دیدگاه های وب سایت

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.