مسیر رسیدن به کاخ سفید (و فرماندهی کل قوای آمریکا) طولانی، پر دست‌انداز و پر پیچ‌وخم است و انتخاب رئیس‌جمهوری بعدی آمریکا، به هیچ وجه کار ساده‌ای نبوده و نیست. شاید بسیاری از رای‌دهندگان این کشور، قبل از روز برگزاری انتخاب عمومی، فقط یکی دو هفته برای انتخابات و برگزیدن نامزد مورد علاقه‌ی خود وقت صرف کنند، اما تلاش برای رسیدن به صندلی ریاست‌جمهوری معمولا چندین سال به برنامه‌ریزی، تأمین هزینه و محاسبه‌ی فعال نیاز دارد. اما اگر کنجکاویم که از فرایند پیچیده‌ی انتخابات آمریکا سر در بیاوریم، از کجا باید آغاز کنیم؟ تفاوت رای‌گیری در «انجمن‌های حزبی» و «انتخابات مقدماتی» چیست؟ «نمایندگان» (Delegates) یا «انتخاب‌کنندگان» (Electors) چه کسانی هستند و رای آن‌ها چه تاثیری در انتخاب رئیس‌جمهور دارد؟ اگر می‌خواهید با نظام پیچیده و عجیب انتخابات آمریکا آشنا شوید، از جای خود تکان نخورید و به خواندن این مطلب در پروفسورها ادامه دهید.

برای درک بهتر نظام انتخاباتی آمریکا، پیش از هر چیز باید به دو نکته توجه کنیم: اول این‌که مردم آمریکا، در عمل، به طور مستقیم به نامزدهای ریاست‌جمهوری رای نمی‌دهند، هرچند نام نامزدها در برگه‌های رای نوشته می‌شود. در حقیقت نظام انتخاباتی این کشور نظامی است موسوم به «الکترال» که در آن رای‌دهندگان هر کدام از ایالت‌ها فهرستی از انتخاب‌کنندگان یا «الکترها» را انتخاب می‌کنند و در نهایت این انتخاب‌کنندگان هستند که تکلیف رئیس‌جمهور بعدی آمریکا را مشخص می‌کنند.
دوم این‌که انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا از دو مرحله‌ی کلی تشکیل می‌شود: مرحله‌ی مقدماتی و مرحله‌ی عمومی. در مرحله‌ی مقدماتی حزب‌های اصلی آمریکا نامزد مورد نظرشان را برای شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری از طریق انتخابات مقدماتی مشخص می‌کنند و در مرحله‌ی عمومی، نامزدهای ریاست‌جمهوری با یکدیگر به رقابت می‌پردازند و پس از روز انتخابات عمومی، رئیس‌جمهور آمریکا مشخص می‌شود. البته این امکان هم وجود دارد که برخی نامزدها به صورت مستقل در انتخابات شرکت کنند که در آن صورت حمایت احزاب بزرگ (دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان) را نخواهند داشت و برای تأمین هزینه‌های مالی و جمع‌آوری آرا، باید به فکر منابعی دیگر باشد.

مرحله‌ی مقدماتی

دو حزب اصلی ایالات متحده -حزب‌های دموکرات و جمهوری‌خواه- نامزد رسمی خودشان را از طریق رقابتی درون‌حزبی انتخاب می‌کنند که به صورت جداگانه در هر کدام از مناطق ایالات متحده برگزار می‌شود. این مرحله از ماه فوریه (بهمن) آغاز می‌شود و پنج ماه طول می‌کشد. ایالت‌های آیووا (Iowa) و نیوهمپشر( New Hampshire)، به شکل سنتی، ایالت‌هایی هستند که در سال برگزاری انتخابات این فرایند را آغاز می‌کنند و انتخابات ایالت‌های دیگر در پی می‌آید. برای درک بهتر این مرحله، توجه به این نکته ضروری است که هر ایالت و منطقه‌ای از آمریکا، قانون‌ها و سنت‌های خاص خودش را دارد و انتخابات این مرحله را به شیوه‌ی خاص خودش برگزار می‌کند. با این حال یک نکته وجود دارد که رقابت‌های مقدماتی در گوشه‌وکنار آمریکا را به هم گره می‌زند: در این مرحله، رقابت بر سر به دست آوردن رای نمایندگان هر کدام از ایالت‌ها یا دلگیت‌ها (Delegates) است. نامزد جمهوری‌خواهان باید حداقل ۱۲۳۷ دلگیت به دست بیاورد تا به نامزدی حزب برسد و نامزد دموکرات‌ها هم با به دست آوردن ۲۳۸۳ دلگیت می‌تواند به مرحله‌ی بعد برود.

 روش‌های متفاوت برای رای‌گیری

همان‌طور که اشاره کردیم، هر کدام از ایالت‌ها روش خاصی برای رای‌گیری در مرحله‌ی مقدماتی دارد. اما به طور کلی می‌توان این رای‌گیری‌ها را به دو دسته تقسیم کرد: روش انتخابات مقدماتی یا پرایمری (Primary) و روش اجلاسی یا کاکِس (Caucus). در روش پرایمری مردم رای‌دهنده‌ی ساکن ایالت، از طریق صندوق رای، از میان نامزد‌های درون حزب، یک نفر را برای نامزدی ریاست‌جمهوری انتخاب می‌کنند. اما در روش کاکِس، اعضای حزب در همایش‌هایی در روزی معین، در نقاط مختلف ایالت گرد هم می‌آیند و با بحث و گفت‌وگو و رای‌گیری علنی، نامزد مورد نظرشان را معرفی می‌کنند و دلگیت‌های آن ایالت را به حساب نامزد مورد نظر می‌نویسند.  تا اواخر قرن نوزدهم حزب‌های آمریکا در بیشتر ایالت‌ها از روش اجلاسی یا کاکِس برای انتخاب نامزد حزب استفاده می‌کردند، اما به خاطر انتقادهای ساکنان ایالت‌ها از این سیستم، رفته‌رفته ایالت‌ها به انتخابات پرایمری رو آوردند. در حال حاضر ۴۰ ایالت آمریکا از روش پرایمری و فقط ۱۰ ایالت از روش کاکِس برای تعیین تکلیف رای نمایندگان (دلگیت‌ها) استفاده می‌کنند.

کنوانسیون‌های ملی حزب‌ها

پس از پایان رقابت‌های مرحله‌ی مقدماتی، هر کدام از حزب‌ها کنوانسیونی ملی برگزار می‌کند.
در این کنوانسیون‌ها حزب‌ها  نامزدهایشان را که از طریق آرای رای‌دهندگان حزب یا دلگیت‌ها (که تکلیف‌شان در پرایمری‌ها و کاکِس‌ها مشخص شده) انتخاب شده‌اند، به صورت رسمی معرفی می‌کنند. در این کنوانسیون، نامزدها «همراه انتخاباتی»شان را هم به صورت رسمی معرفی می‌نمایند. این همراه انتخاباتی، در واقع نامزد معاون اولی رئیس‌جمهور خواهد بود.  از آن‌جا که معمولا نامزد حزب پیش از برگزاری کنوانسیون مشخص می‌شود، این مراسم بیشتر به سمت تجلیل از فرد انتخاب شده، بیان دیدگاه‌های سیاسی حزب و ترغیب رای‌دهندگان به حمایت از نامزد مورد نظر تمایل دارد.

انتخابات عمومی

بعد از کنوانسیون‌ها دور نهایی تبلیغات آغاز می‌شود و نامزدهای ریاست‌جمهوری در مجموعه‌ای از سفرهای انتخاباتی و گفت‌وگوها و مناظره‌های رادیویی و تلویزیونی به رقابت با هم می‌پردازند. رقابتی که میلیون‌ها دلار برای هر کدام از نامزدها هزینه دارد. انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا همواره در اولین دوشنبه‌ی بعد از اولین یکشنبه‌ی ماه نوامبر (امسال هشتم نوامبر، برابر با ۱۸ آبان) برگزار می‌شود. رای‌دهندگان، عملا، به طور مستقیم در انتخاب رئیس‌جمهور نقش ندارند، بلکه «انتخاب‌کنندگان» یا «الکترها» را انتخاب می‌کنند. این انتخاب‌کنندگان هستند که با رای‌شان در «مجمع انتخاب‌کنندگان» رئیس‌جمهور بعدی آمریکا را مشخص می‌کنند. هر ایالت تعداد مشخصی انتخاب‌کننده دارد که این تعداد با اندازه و تعداد ساکنان آن ایالت متناسب است. هر ایالتی هم قانون‌ها و سنت‌های خاص خودش را برای انتخاب این «الکترها» دارد و بر اساس آن عمل می‌کند. به همین دلیل است که انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا انتخاباتی یک‌دست و همگن در سراسر ایالت‌های تشکیل‌دهنده‌ی این کشور نیست.
تقریبا در تمام ایالت‌ها، برنده‌ی آرای مردمی، تمام آرای انتخاب‌کنندگان آن ایالت را به خودش اختصاص می‌دهد. به خاطر همین نظام انتخاباتی، این امکان وجود دارد که نامزدی بدون آن‌که رای اکثریت مردم را به دست بیاورد، به کاخ سفید راه یابد. در رقابت انتخاباتی سال ۲۰۰۰ (۱۳۷۹) همین وضعیت بین جورج دبلیو بوش (George W Bush) و ال گور(‌Al Gore) پیش آمد و بوش بدون آن‌که رای اکثریت مردم را داشته باشد، روانه‌ی کاخ سفید شد.

معرفی رسمی رئیس‌جمهور

اگر انتخابات و رای‌گیری مجمع انتخاب‌کنندگان شرایط لازم برای انتخاب رئیس‌جمهور را تأمین کند، فرد برنده فرایند تشکیل کابینه را آغاز خواهد کرد و دستور کار سیاسیِ کامل‌تر و دقیق‌تری آماده می‌کند. در همین مدت، رئیس‌جمهور قبلی رفته‌رفته آماده می‌شود تا کاخ سفید را ترک کند. طبق قانون اساسی ایالات متحده، رئیس‌جمهور منتخب روز بیستم ژانویه‌ی سال بعد از انتخابات (در مورد انتخابات امسال، اول بهمن ۱۳۹۵) رسما کارش را آغاز می‌کند.

 

درباره‌ی «انتخاب‌کنندگان» بیشتر بدانیم

انتخابات آمریکا

مجمع انتخاب‌کنندگان یا همان «کالج الکترال» هیئتی است که اعضای آن بر اساس قانون اساسی ایالات‌متحده، از طرف ایالت‌های آمریکا انتخاب می‌شوند و کارش تعیین رئیس‌جمهور و معاون رئیس جمهور بعدی این کشور است. تعداد آرای الکترال هر ایالت در این مجمع عبارت است از مجموع تعداد نمایندگان آن ایالت در مجلس نمایندگان و تعداد سناتورهای آن ایالت. همچنین طبق اصلاحیه‌ی بیست و سوم قانون اساسی آمریکا، سه رای الکترال هم برای منطقه‌ی کلمبیا (یا همان واشنگتن، دی. سی.) در نظر گرفته شده است (شهروندان این منطقه تا سال ۱۹۶۰ (۱۳۳۹) و تصویب اصلاحیه‌ی بیست و سوم، از شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری محروم بودند!). در حال حاضر مجلس نمایندگان آمریکا، در مجموع ۴۳۵ نماینده دارد. هر ایالت هم، بدون توجه به کوچکی یا بزرگی آن ایالت، دو نفر سناتور دارد (که در مجموع می‌شود ۱۰۰ سناتور). بنابراین در مجمع انتخاب‌کنندگان، ۵۳۸ رای وجود دارد که رئیس‌جمهور بعدی باید اکثریت این آرا (دست‌کم ۲۷۰ رای) را به دست بیاورد تا به کاخ سفید راه یابد. به جز ایالت‌های «مین» (Maine) و «نبراسکا» (که هر کدام سه رای الکترال دارند)، در تمام ایالت‌های دیگر، آرای الکترال معمولا با روش «همه برای برنده» تعیین می‌شود. یعنی تمام آرای الکترال هر ایالت به نامزدی می‌رسد که بتواند در آن ایالت رای مردمی بیشتری به دست بیاورد. در حال حاضر گرچه رای‌دهندگان در برگه‌های رای خود نام رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور مورد نظرشان را هم انتخاب می‌کنند، اما عملا به گروهی از انتخاب‌کنندگان (Electors) رای می‌دهند که بعدا در مجمع انتخاب‌کنندگان حاضر خواهند شد و رای الکترال آن ایالت را به صندوق خواهند ریخت. هر چند این انتخاب‌کنندگان در اکثر موارد متعهد می‌شوند تا به شخص خاصی (که اکثریت رای مردم را آورده) رای بدهند، اما مواردی هم وجود داشته است که کسانی در اعتراض به برخی سیاست‌های حزبی یا نامزدهای انتخاباتی، در روز رای‌گیری حاضر نشده‌اند یا به نامزد رقیب رای داده‌اند. یکی از نمونه‌های اخیر این مورد به انتخابات سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) برمی‌گردد که «مارگارت لیچ» (Margarette Leach)، الکتر ویرجیانای غربی از حزب دموکرات، در اعتراض به سنت رای‌شماری «همه برای برنده»، رای الکترال خود را به نامزد اصلی حزب دموکرات نداد.
اگر کسی نتواند اکثریت آرای الکترال را کسب کند، آن وقت انتخاب رئیس‌جمهور به عهده‌ی مجلس نمایندگان گذاشته می‌شود. در این مرحله هر ایالت یک رای (بدون در نظر گرفتن تفاوت جمعیت و وسعت ایالت‌ها) خواهد داشت. تاکنون تنها یک بار پیش آمده که انتخاب رئیس‌جمهور آمریکا در مجلس نمایندگان انجام شود که در سال ۱۸۲۴ (۱۲۰۳) بوده است. در آن سال، «جان آدامز» که نسبت به رقیبش ۱۵ رای الکترال کمتر داشت، توسط مجلس نمایندگان به عنوان دهمین رئیس‌جمهور آمریکا انتخاب شد.  اگر کنگره هم نتواند تکلیف رئیس‌جمهور بعدی آمریکا را مشخص کند، آن وقت مجلس سنا معاون رئیس‌جمهور را به طور خودکار انتخاب می‌کند.

 

تعریف‌ها و اصطلاح‌ها در انتخابات آمریکا

انتخابات آمریکا

انجمن حزبی یا کاکِس  (Caucus): جلسه‌ای با حضور نمایندگان محلی یک حزب سیاسی برای انتخاب نمایندگان کنوانسیون ملی حزب. یک انجمن حزبی در واقع مقدمه‌ای است برای یک انتخابات مقدماتی.

نماینده یا دلگیت (Delegate): شخصی که اجازه یافته است به عنوان نماینده‌ی منتخب یکی از کنفرانس‌های حزب، دیگران را نمایندگی کند. این شخص در واقع نماینده‌ی گروهی خاص است و از طرف آن‌ها رای می‌دهد.

انتخاب‌کننده یا الکتور (Elector): یکی از اعضای مجمع انتخاب‌کنندگان.

مجمع انتخاب‌کنندگان (Electoral College): رای‌دهندگانِ هر کدام از ایالت‌ها، و منطقه‌ی کلمبیا، به انتخاب‌کنندگان یا الکترهای مورد نظرشان رای می‌دهند تا آن‌ها رئیس‌جمهور آمریکا را انتخاب کنند.

شهروند متولد آمریکا (Natural Born Citizen): کسی که به عنوان شهروند آمریکا متولد شده باشد. شامل کسانی که در خاک ایالات متحده به دنیا آمده باشند، بچه‌های شهروندان ایالات متحده که در خارج از این کشور به دنیا می‌آیند یا بچه‌هایی که خارج از آمریکا به دنیا می‌آیند، ولی یکی از والدین آن‌ها شهروند آمریکاست.

انتخابات مقدماتی (Primary): انتخاباتی که در آن رای‌دهندگان نامزدهای مورد نظرشان را برای انتخابات آینده برمی‌گزینند. نامزدهای برنده رای نمایندگان (Delegates) را در کنوانسیون ملی حزب خواهند داشت و آرای این نمایندگان نامزد آن حزب برای ریاست‌جمهوری را مشخص خواهد کرد.

دیدگاه های وب سایت

  1. hamid
    پاسخ دادن

    با ترازوهای بزرگ. این ترازو ها همسطح و غیر همسطح اند. به این صورت کار میکنن: یه سطح فلزی متحرک داره که زیرش فنره. وقتی کامیون میره روش فنر جم میشه. به نسبت هرچی سنگین تر باشه بیشتر و کمتر.این تغییر سطح رو کالیبره کردن. مثلا به ازای هر سانت جابجایی پنج تن

  2. warlord
    پاسخ دادن

    اقا لطفا یک منبعی برای این موضوع بگید می خوام 2 3 صفحه باشه تا بتونم برای تحقیق فیزیک ازش استفاده کنم

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.