محمدجواد ترابی

تعطیلات نوروز که به پایان رسید، تمام فضای رسانه‌ای کشور غرق در خبرهای انتخاباتی شد؛ این‌که کدام چهره نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری می‌شود و از آن یکی طیف، چه کسانی خود را کاندیدای ریاست جمهوری می‌کنند. با ثبت‌نام نامزدها این فضا بیش از پیش داغ شد و بسیاری از آن‌ها، دست‌کم مختصری از برنامه‌های اقتصادی و سیاسی خود را در صورت تصدی بالاترین پست اجرایی کشور اعلام کردند. در میان صحبت کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران، اما بخش مغفولی به نام برنامه‌ی علمی آن‌ها وجود دارد. این که چه رویکردی برای پیشبرد اهداف علمی در مدیریت کشور دارند؟ به تغییر اقلیم و خشکسالی و مسئله‌ی کم‌آبی اعتقاد دارند یا خیر؟ اگر اعتقاد دارند چه برنامه‌ای برای حل یا کاهش اثرات مخرب این معضل دارند؟ برنامه‌ی فضایی آن‌ها چیست و چه رویکردی برای بهره‌برداری از فضا دارند یا به کلی صرف این گونه هزینه‌ها را اسراف می‌دانند؟ به تقویت پایه‌های دانش‌های بنیادی در محیط دانشگاهی معتقدند؟ چندصدم درصد از بودجه‌ی کشور را برای پژوهش در نظر می‌گیرند؟ در بحث تحصیلات تکمیلی چه برنامه‌ای برای ارتقای سطح دانشگاه‌های ایران دارند؟ برای حمایت از شرکت‌های دانش‌بنیان و تولید محصولات‌شان چه رویکردی مد نظر دارند؟ مشارکت‌های علمی بین‌المللی در دوره‌ی ریاست‌جمهوری این کاندیدا قطع خواهند شد یا توسعه پیدا می‌کنند؟ این‌ها سوالاتی است که به هنگام برگزاری رقابت‌های انتخاباتی در کشورهای توسعه‌یافته، دست‌کم چندی از نامزدها خود را ملزم به پاسخ بخشی از آن‌هامی‌کنند.

بخش مغفولی به نام برنامه‌ی علمی آن‌ها وجود دارد

گرچه باید ذکر کرد که در این کشورها، هم سرانه‌ی مطالعه بالاتر است و هم قدرت رسانه‌های علمی. به‌ این ترتیب رقابت‌های انتخاباتی این فرصت را پیش اهالی و دوستداران علم می‌گذارد که فارغ از جهت‌گیری‌های سیاسی، برنامه‌ی علمی کاندیداها و همچنین کارنامه‌ی ریاست‌جمهوری اخیر را پیش روی هم بگذارند تا اگر شکی برای رأی دادن بین کاندیداهای مدنظرشان را دارند، به آن‌که بیشترین حمایت را از جریان علمی می‌کند، رأی دهند. در فضای انتخاباتی کشور، اولویت‌ها و برنامه‌ها بسته به هر دوران، صرفا بین مسائل اقتصادی، سیاسی و روابط بین‌الملل و در نهایت مسائل فرهنگی و اجتماعی باقی می‌ماند و کاندیداها برنامه‌ی خود برای حل معضلات محیط زیستی یا ارتقای سطح علمی کشور را یا ارائه نمی‌دهند یا به آینده می‌سپارند. این انتخابات فرصت مجددی برای جامعه‌ی علمی کشور است (از نهادهای دانشجویی تا روزنامه‌نگاران علم و اصحاب علم) که بار دیگر در حالی که کشور و فضای رسانه‌ای غرق در فضای انتخاباتی است، از نامزدها برنامه‌‌شان را برای مدیریت علمی کشور بخواهند و سعی کنند با آگاهی علمی در کنار آگاهی سیاسی به کاندایدای مورد نظر خود رأی دهند.

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.