زیست‌شناسان تکاملی نمی‌دانند که ویروس‌ها را در کدام بخش درخت حیات باید قرار دهند، اما کشف دسته‌ی جدیدی از ویروس‌های غول‌پیکر که«کلوسنوی‌ویروس» (klosneuvirus) نام گرفته‌اند، ممکن است همان حلقه‌ی گمشده‌ای باشد که به حل این معضل کمک می‌کند.

میمی‌ویروس‌ها

سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲) بود که پژوهشگران از کشف ویروس‌های غول‌پیکر «میمی‌ویروس» خبر دادند. بررسی ژن‌های میمی‌ویروس‌ها، این احتمال را مطرح کرد که اجداد آن‌ها می‌توانستند خارج از سلول میزبان زندگی کنند. این کشف، پژوهشگران را به دو دسته تقسیم کرد. گروهی معتقد بودند که ویروس‌ها به شکل ارگانیسم خوداتکایی پدیدار شدند که بعدتر درون دیگر سلول‌ها به دام افتادند، در نتیجه به رفتار انگلی روی آوردند و ژن‌هایی را که دیگر نیاز نداشتند، از دست دادند. گروه دیگر، ویروس‌ها را به چشم ذراتی می‌بیند که طی صدها میلیون سال، مواد ژنتیکی را از ارگانیسم‌های میزبان می‌دزدند. کشف کلوسنوی‌ویروس‌ها، شواهدی در تأیید مدل دوم فراهم می‌کند.

نمایی از میمی‌ویروس زیر میکروسکوپ

نمایی از میمی‌ویروس زیر میکروسکوپ

پهنای میمی‌ویروس‌ها، ۴۰۰ نانومتر و نصف ضخامت سلول E. coli است و می‌توان آن‌ها را زیر میکروسکوپ دید. میمی‌ویروس‌ها از آن‌ جهت منحصربه‌فرد هستند که کدهای DNA لازم برای تفسیر پیام‌های RNA به پروتئین را دارند؛ درحالی‌که ویروس‌های معمولی، سلول میزبان را مجبور به تولید پروتئین‌های مورد نیازشان می‌کنند. برخی پژوهشگران، توانایی میمی‌ویروس‌ها برای تولید پروتئین را نشانه‌ای بر نیاکان آزاد‌زیست این ویروس‌ها تفسیر کردند و در اقدامی بحث‌برانگیز، ویروس‌ها را پس از باکتری‌ها، یوکاریوت‌ها و باستانیان، حوزه‌ی چهارم درخت حیات معرفی کردند.

کشف کلوسنوی‌ویروس‌ها کاملا تصادفی بود. گروهی از پژوهشگران به سرپرستی «تانیا وویکه»، میکروبیولوژیست در «انستیتو ژنوم مشترک والنات‌کریک» کالیفرنیا برای بررسی عملکرد باکتری‌ها در تجزیه‌ی فاضلاب به کارخانه‌ای در شهر «کلوسترنویبورگ» اتریش رفته بودند و در حین تحلیل توالی ژنوم‌های به‌دست‌آمده از نمونه‌ها، به چهار ژنوم شبیه به میمی‌ویروس برخوردند. این ژنوم‌ها حاوی کدهای چندده آنزیم و ابزار مولکولی دیگری برای ساخت پروتئین بودند که برخی از آن‌ها در هیچ ویروس دیگر حتی میمی‌ویروس‌ها دیده نشده بودند.

طرحی خیالی از کلوسنوی‌ویروس‌

طرحی خیالی از کلوسنوی‌ویروس‌

پژوهشگران با استفاده از نرم‌افزاری اختصاصی، تاریخچه‌ی فرگشتی این ژنوم‌های اسرارآمیز را تعقیب کردند و به این نتیجه رسیدند که این ژن‌ها یکی ‌پس ‌از دیگری طی صدها میلیون سال از ارگانیسم‌های مختلف انتخاب شده‌اند. این یافته، تأییدی بر مسروقه بودن کدهای ژنتیکی ویروس‌هاست؛ هر چند این احتمال وجود دارد که میمی‌ویروس‌ها و کلوسنوی‌ویروس‌ها منشأ و روند فرگشتی متفاوتی داشته‌اند و هر دو نظریه در مورد منشأ آن‌ها درست باشد.

دیدگاه های وب سایت

  1. titansarus
    پاسخ دادن

    سلام.
    به نظر من نه خیلی بد است و نه خیلی خوب. به عنوان یک بازی که قرار بود گرافیک بالایی داشته باشد و … نتوانست انتظارات را بر آورده کند و همین طور نسخه دوم هم با توجه به ساخته شدنش با Cry Engine 3 نه گرافیک قابل قبولی داشت و از نظر گیم پلی هم خسته کننده بود و بعد از مدتی تکراری می شد. اما به عنوان این که بخواهد حس تک تیر انداز بودن را منتقل کند، موفق بود.
    البته بازی های بهتری در زمینه شخصیت تک تیرانداز مانند بازی Sniper Elite V2 وجود دارد که با وجود بخش های Xray و نشان دادن رد شدن گلوله از بدن دشمنان، لذت بیش تری نسبت به این بازی دارد.

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.