دقیق‌ترین و گسترده‌ترین شمارش کهکشان‌ها، تعداد کهکشان‌ها در عالم قابل‌مشاهده را حدود دوهزار میلیارد برآورد کرده که بیش‌از ۱۰ برابر تخمین‌های قبلی است. با پروفسورها همراه شوید.


از اواسط دهه‌ی ۱۹۹۰ (۱۳۷۰)، تعداد کهکشان‌های عالم حول‌وحوش ۱۲۰ میلیارد تخمین زده می‌شد. این تخمین‌ها عمدتا بر پایه‌ی «تصویر ژرف هابل» (HDF) استوار بود که طی آن، تلسکوپ فضایی «هابل» ۱۰ روز به ناحیه‌ای کوچک در آسمان خیره ماند و کهکشان‌هایی بسیار کم‌فروغ را تا فاصله‌ی ۱۲ میلیارد سال‌نوری آشکار کرد. اخترفیزیکدانان سپس این کهکشان‌ها را شمردند و با تکیه بر اصل کیهان‌شناختی که می‌گوید در بزرگ‌مقیاس، عالم در همه‌ی جهت‌ها یکسان است، این مقادیر را به کل آسمان تعمیم دادند و به مقدار ۱۲۰ میلیارد دست یافتند.
صدالبته این تعداد کمتر از آن بود که بتواند چگالی اندازه‌گیری‌شده برای ماده را توصیف کند. دانشمندان می‌دانستند که این اختلاف ناشی از کهکشان‌های بسیار دور و به‌غایت کم‌نوری است که هابل نمی‌توانست آن‌ها را ببیند.

عالمی با ۲,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ کهکشان ریزودرشت

بخشی از تصویر به غایت ژرف هابل، XDF

بخشی از تصویر به غایت ژرف هابل، XDF

پس از آخرین تعمیر و به‌روزرسانی تلسکوپ فضایی هابل، این تلسکوپ توانست به ژرفای بیشتری نفوذ کند و در تصاویری مانند «فراژرف هابل» (HUDF) و «به‌غایت ژرف هابل» (XDF)، کهکشان‌هایی را ببیند که فقط چندصد میلیون سال پس‌از مهبانگ (حدود ۸/۱۳ میلیارد سال پیش) شکل گرفته بودند. بر اساس این تصاویر، تعداد کهکشان‌های موجود در عالم رؤیت‌پذیر حدود ۱۷۰ میلیارد برآورد شد.
اما «کریستوفر کُنسلایس»، استاد اخترفیزیک دانشگاه ناتینگهام (انگلستان) و همکارانش در روشی دقیق‌تر، تعداد کهکشان‌های دارای جرمی مشخص را نسبت به فاصله‌شان از زمین ‌روی نمودار بردند و با تعمیم این نمودار برای کهکشان‌های بسیار کوچک و به‌غایت کم‌نور، به عدد دوهزار میلیارد کهکشان در عالم قابل‌مشاهده رسیدند.
در حال حاضر فقط ۱۰درصد از این کهکشان‌ها را می‌توان به‌کمک ابزارهای موجود دید، اما دو سال دیگر «تلسکوپ فضایی جیمز وب» با آینه‌ای شش و نیم متری و ۱۰ برابر حساسیت بیشتر نسبت به هابل به فضا پرتاب می‌شود و می‌تواند کهکشان‌های دورتر و قدیمی‌تری را آشکار کند.
نتایج پژوهش اخیر با آخرین مدل‌های موجود از شکل‌گیری و تحول کهکشان‌ها هم سازگار است که می‌گوید اغلب کهکشان‌ها به شکل اجرامی بسیار کوچک شکل گرفتند و در دورانی آشوبناک طی برخورد و ادغام در یکدیگر، کهکشان‌های بزرگ‌تر را پدید آوردند. با این حساب، بسیاری از این دوهزار میلیارد کهکشان تخمینی در دنیای امروز وجود ندارند، چرا که بسیاری از آن‌ها کهکشان‌های ریز و کم‌فروغی هستند که در جوانی عالم شکل گرفتند و طی میلیاردها سالی که طول کشیده است تا نور آن‌ها به ما برسد، درهم ادغام شده و کهکشان‌های بزرگ‌تر را پدید آورده‌اند.

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.