فیزیکدانان می‌گویند اطمینان آماری کافی برای اثبات وجود انرژی تاریک در عالم و انبساط شتاب‌دار کیهان وجود ندارد؛ این درحالی است که کشف انرژی تاریک و انبساط تندشونده‌ی عالم، یکی از مهم‌ترین کشفیات اخیر است. در ادامه با پروفسورها همراه شوید.
از اواخر دهه‌ی ۱۹۲۰ (۱۳۰۰) که شواهدی قطعی بر انبساط عالم به‌دست آمد، اخترشناسان تلاش کرده‌اند ثابت هابل را به‌دقیق‌ترین شکل بسنجند. ثابت هابل، معیاری از انبساط عالم است و از تقسیم سرعت دور شدن کهکشان‌ها از یکدیگر بر فاصله‌شان به‌دست می‌آید. سرعت کهکشان‌ها را می‌توان با تحلیل طیف نور دریافتی از آن‌ها اندازه‌گیری کرد، اما تعیین فاصله به‌مراتب دشوارتر است. بهترین روش شناخته‌شده، مقایسه‌ی روشنایی اجرامی است که می‌دانیم همه‌جای عالم درخشندگی یکسانی دارند. یکی از این اجرام «ابرنواختر نوع یک» است که در اوج انفجار به قدرمطلق ۱۹- می‌رسد (معیاری از درخشندگی) و سه‌میلیارد برابر خورشید می‌درخشد. این انفجار ستاره‌ای به‌قدری شدید است که از میلیاردها سال‌نوری دورتر هم دیده می‌شود.
در دهه‌ی ۱۹۹۰ (۱۳۷۰) و با مقایسه‌ی حدود ۷۰ ابرنواختر نوع اول در کهکشان‌های بسیار دور، «سائول پرلماتر»، «آدام ریس» و «برایان اشمیت» توانستند نرخ انبساط عالم را در ادوار مختلف عمر آن بررسی و کشف کنند که حدود هفت میلیارد سال پیش، انبساط عالم از روند کندشونده به روند تندشونده تغییر وضعیت داده است. کند شدن انبساط حاصل گرانش ماده بود، اما تند شدن آن نیازمند عاملی است که بر جاذبه‌ی ماده غلبه کند. پژوهشگران این عامل مرموز را «انرژی تاریک» نامیده‌اند. امروزه انرژی تاریک به جزئی ثابت از مدل استاندارد کیهان‌شناسی تبدیل شده و علاوه بر جایزه‌ی نوبل فیزیک ۲۰۱۱ (۱۳۹۰)، جایزه‌ی «کیهان‌شناسی گروبر» و جایزه‌ی «کشفیات مهم در فیزیک بنیادی» هم به آن اختصاص پیدا کرده است.

طی دو دهه‌ی اخیر، کیهان‌شناسان به شواهد متعددی از گسترش شتاب‌دار عالم دست یافته‌اند، اما برخی فیزیک‌دانان مدعی شده‌اند که اطمینان آماری چنین شواهدی کافی نیست

حال «سوبیر سرکار» استاد «دانشگاه آکسفورد» و همکارانش، با بررسی آماری ۷۴۰ ابرنواختر نوع اول به این نتیجه رسیده‌اند که اطمینان آماری کافی برای اعلام کشف انرژی تاریک وجود ندارد. آن‌ها با استفاده از تحلیل‌های آماری جدید و بررسی نمونه‌هایی که تعدادشان ۱۰ برابر بیشتر از تعداد ابرنواخترهای بررسی‌شده در پژوهش‌های برنده‌ی جایزه‌ی نوبل است، به این نتیجه رسیده‌اند که اطمینان آماری مشاهدات فقط سه سیگما است. سیگما، معیاری از اختلاف مشاهدات با نویز زمینه و پدیده‌های تصادفی است. فیزیکدانان برای اعلام کشف یک پدیده از معیار پنج‌سیگما استفاده می‌کنند که می‌گوید اگر پدیده‌ی مشاهده‌شده تصادفی باشد، به احتمال یک در ۵/۳ میلیون اتفاق می‌افتاد. کشف «بوزون هیگز» و «امواج گرانشی» هر دو از اطمینان آماری پنج سیگما برخوردار بوده‌اند.
البته یافته‌ی جدید سرکار، لزوما به آن معنی نیست که انرژی تاریک وجود ندارد یا جایزه‌ی نوبل فیزیک ۲۰۱۱ به‌اشتباه اهدا شده است، اما وجود آن را هم تأیید نمی‌کند. باید منتظر ماند و دید آیا دیگر فیزیکدانان هم نتایج این پژوهش را تأیید می‌کنند یا خیر.

انرژی تاریک

تاریخچه‌ی ۸/۱۳ میلیارد ساله‌ی عالم

دیدگاه های وب سایت

  1. r98se
    پاسخ دادن

    پیوند هیدروژنی بین اتم‌های هیدروژن و اتم‌هایی که الکترونگاتیوی بالایی دارند برقرار می‌شود. این پیوندها می توانند بین ملکول‌های مختلف و یا بین اتم‌های مختلف یک ملکول (درون ملکولی) ایجاد شوند. پیوند هیدروژنی (۵-۳۰ kj/mol) از پیوند واندروالس مستحکمتر است اما از پیوندهای یونی و کووالانت ضعیفتر است. این نوع پیوند شیمیایی در هر دو نوع ملکول‌های غیر آلی (مانند آب) و آلی (مانند DNA) دیده می شود.

    این پیوند درون ترکیباتی دیده می‌شود که هم هیدروژن و هم عناصر با الکترونگاتیوی بالا (مانند:اکسیژن، نیتروژن، فلوئور) وجود داشته باشد.

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.