درباره‌ی انتظارهایی که هر یک از ما از خودمان داریم

محمود کریمی ۲۰ سال کافی است؛ کفایت برای این‌که به هر چه برایش برنامه‌ریزی کنیم و پای آن بایستیم، برسیم. این حرف را آقای «ملکی‌فر» در برنامه‌ی تلویزیونی «روز از نو» زدند. ایشان از خبرگان آینده‌پژوهی کشور هستند. من سال ۱۳۷۲ وارد دانشگاه شدم، بی‌آن‌که تصویر دقیقی از خودم در همان زمان و آینده داشته باشم. الان ۲۰ سال و کمی بیشتر از روز ورودم به دانشگاه می‌گذرد. واقعا در بیست سالی که مثل برق و باد می‌گذرد، اگر به تصورمان از آنچه دوست داریم در آینده بشویم، نرسیم، خواستن‌مان، خواستن نبوده است.  مسیر زندگی ما خطی و حرکت روی نموداری که شیب ثابتی دارد، نیست. خودمان و دیگران سبب می‌شویم جهش و رشد نمایی در راهی که بدان گام می‌گذاریم، روی دهد. یک آشنایی، یک دیدار کاملا تصادفی، مورد توجه قرار گرفتن، صداقت، قابلیت، دلسوزی، خوش‌فکری، قابل اعتماد بودن، دانسته‌های زیاد درباره‌ی چیزی، هر یک از این‌ها می‌تواند زاویه‌ی نمودار خطی زندگی را به بالا بپراند و ما را زودتر به چیزی که در دوردست‌تر می‌دیدیم، برساند.
دانستن این که من کیستم و چه‌ها در من متمایز از دیگران است و چه قابلیت و شوقی دارم که دیگران به اندازه‌ی من ندارند، خوب است توسط دیگران کشف شود. اما در آینه‌ی فکر خودمان، زودتر و دقیق‌تر از همه قابل یافتن است. دست‌کم چون صاحب این گنج، خودمان هستیم، حیف است که کشف کردنش را به عهده‌ی دیگران بگذاریم. کارهایی و چیزهایی هست که ما ذوق داریم همه‌ی پول توجیبی‌ یا پس‌اندازمان را برای آن خرج کنیم. جاهایی هست که حاضریم به خاطرش بی‌خوابی را با ذوق به جان بخریم. درس‌ها و افرادی هستند که ما به هیچ قیمتی حاضر به از دست دادن آن‌ها نیستیم. کارها و چیزها و کسانی که اصلا از آن‌ها خسته نمی‌شویم. این‌ها کد می‌دهند که بدانیم ما چه‌ها را دوست داریم و چه کاره شدن برای‌مان جزء کلیدی زندگی‌مان می‌تواند باشد. این‌ها، راه درس و مشق و مسیر شغل حرفه‌ای و تفریح‌ها و کادوهایی که دوست داریم، به ما بدهند و همه‌ی این‌ها و چیزهای تکمیلی‌اش را روشن می‌کنند.
۲۰ سال کافی است. حتی زودتر هم رخ می‌دهد. لازم است بنشینیم و با خود خودمان بی‌تعارف و صریح حرف بزنیم و تکلیف‌مان را روشن کنیم. در آینده، مثل امروز من، پذیرفته نیست که گذشته را محکوم کنیم؛ پدر یا مادر یا روزگار یا همسایه یا معلم یا استاد یا مدیر یا درس یا کتاب یا هر چیز دیگری که نگذاشته است شرایط مطلوب خودم را داشته باشم. اگر از امروز با خودم بنشینم و خودم را مسئول همه‌ی آینده‌ام بدانم، سختی، برایم شیرین و نداشتن، برایم شوق رسیدن و دستیابی می‌شود.

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.