این انرژی به هیچ جا نمی‌رود، مگر اینکه چیزی سر راه نور قرار بگیرد و انرژی نور را جذب کند. بنابراین نوری که از خلال میلیون‌ها سال نوری به زمین می‌رسد، تا وقتی که در زمین دریافت شود، انرژی خود را حفظ می‌کند. البته پدیده جالبی برای نورهای رسیده از فضاهای دوردست اتفاق می‌افتد که عبارت است از افزایش طول موج این تابش‌ها. مثلا نور ستاره‌ای که به رنگ آبی می‌درخشد، پس از طی مسافتی بسیار طولانی قرمز به نظر خواهد رسید. دو نظریه مختلف می‌کوشند این پدیده را توضیح دهند: نظریه «انبساط جهان» و «نظریه خستگی نور». نظریه انبساط جهان می‌گوید، وقتی که فرستنده و گیرنده موج از هم دور می‌شوند، طول موج آن افزایش می‌یابد (و برعکس). این پدیده که «اثر داپلر» نامیده می‌شود، ناشی از بزرگ‌شدن جهان و فاصله‌گرفتن ستاره‌ها از یکدیگر است. اما نظریه دیگر می‌گوید: « نور پس از طی مسافت‌های طولانی خسته می‌شود و انرژی خود را از دست می‌دهد.» اگر نظریه انبساط جهان درست باشد، باید تصاویر رسیده از مسافت‌های دور، کندتر از تصاویر پدیده‌های نزدیک باشند. مثلاً ابرنواخترهای دوردست، با سرعت ظاهری کمتری منفجر شوند. اگر نظریه خستگی نور درست باشد، باید تصاویر رسیده از پدیده‌های دورتر، مات و مه‌آلود باشند. مشاهدات انجام‌شده تا به امروز نشان می‌دهد پدیده‌های دوردست کیهانی، اصلا مات و مه‌آلود نیستند، اما کندتر از پدیده‌های مشابه و نزدیک‌تر دیده می‌شوند. بنابراین به نظر می‌رسد نظریه انبساط جهان درست‌ باشد.

 

دانستنیها شماره 117 – دانستنیها آنلاین

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.