محمدجواد ترابی

محمدجواد ترابی
سردبیر ماهنامه نجوم

زمانی که سن و سال چندانی نداشتیم، کل عناوین شاسی‌بلندها محدود می‌شد به پاترول و پاجیرو. کمی بعدتر هم پاژن به این فهرست اضافه شد. خودروهایی که ماهی-سالی هم کارواش نمی‌رفتند، ولی باز محبوب بودند؛ خودروهای دشت و بیابان و به قول امروزی‌ها، آفرود. صاحب خودرو را ندیده می‌شناختیم؛ حتما کسی بود که دل به طبیعت می‌زند و روال زندگی‌اش با عامه مردم، متفاوت است. دو دهه بعد، خیابان‌های تهران پر شده از خودروهای لوکس چندصدمیلیون تومانی که از فرط تمیزی می‌درخشند. دیگر آن قرائت بصری از خودرو و صاحب خودرو معنا ندارد. از مردان کت‌وشلواری تا خانم‌هایی با لباس اتوکشیده، آنها صاحبان امروزی خودروهای شاسی‌بلندی هستند که قرار نیست هیچ‌گاه رنگ دشت و بیابان را ببیند؛ خودروهایی که فقط رفاه بیشتری را برای قشر صاحب رفاه فراهم می‌کنند.
یادم هست روزهای نخستی که اینترنت به ایران آمده بود و هر کدام از کافی‌نت‌ها (آن زمان واقعا ISP معنا نداشت)، برای خودشان دیش نصب کرده بودند. با سرعت‌های غیرقابل باور نیم تا دو‌ونیم کیلوبیت بر ثانیه به اینترنت وصل می‌شدیم و سعی می‌کردیم دنیای جدیدی را که پیش چشم‌مان باز شده بکاویم. چه رویاها که نداشتیم، می‌گفتیم با اینترنت چه‌کار که نمی‌توان کرد. اطبا در آینده از دور معاینه می‌کنند و کلاس‌های شهرها را به روستاها می‌بریم. روستاهایی در خراسان و گلستان و… هم پیش‌قدم شدند؛ کافی‌نت زدند. اینترنت را به روستاها بردند و… 15 سال گذشت. حالا دیگر اینترنت سوار بر امواج و فناوری 3G و بعضا 4G (نسل سوم و چهارم) به موبایل‌به‌دستان می‌رسد؛ البته فعلا بیشتر در شهرهای بزرگ و نه در مناطق روستایی و دورافتاده. دیگر خیلی از جاها در همین شهرهای بزرگ می‌توان به اینستاگرام سر زد، به دوستان پیام وایبری داد یا حتی آنلاین بازی استراتژیکی انجام داد. مایی که هم در منزل و هم در محل کارمان به سرعت‌های مناسب برای گشت و گذار در اینترنت دسترسی داریم، دیگر آسوده خاطر شده‌ایم که در همه راه‌ها و میهمانی‌ها و فضاها، ارتباط‌مان با دنیای مجازی هیچ‌گاه قطع نمی‌شود. اوج کارمان این شده است که اینترنتی خرید کنیم. اما معاینه بیماران از راه دور؟ اصلا حرف‌اش را نزنید! برگزاری کلاس‌های آنلاین؟ چه کسی حوصله دارد به کودکان روستایی آن‌هم از راه دور آموزش دهد؟ چه کسی اصلا به فکر تجهیز مدارس آنجاست؟ هیچ کس.
ما شاسی‌بلندها را می‌خواهیم که بزک زندگی‌مان باشد، 3G و 4G هم بزک زندگی‌مان شده. 15 سال نه، اصلا بیست سال بعد آیا ما یاد می‌گیریم که توزیع فناوری را از نقاط محروم و روستایی شروع کنیم؟ بعید می‌دانم. آن زمان دیگر احتمالا به سبب همین بی‌عدالتی خیلی‌ها مهاجرت کرده‌اند و آبادی‌شان متروکه شده است.

دانستنیها شماره 121 – دانستنیها آنلاین

دیدگاه های وب سایت

  1. Ali Najafi
    پاسخ دادن

    چه نکته‌ی ِ مهمي! دل ام نیومد فقط بخونم.
    همون داستان ِ همیشگی ِ «ورود ِ فناوری پیش از شکل‌گیری ِ فرهنگ ِ کاربری’ش» اه.

  2. tara tin
    پاسخ دادن

    ولی به نظر من یکم افراطی نگاه کردین، درسته حجم بیشتری از وقت صرف شبکه های اجتماعی و خرید اینترنتی و این قبیل حرف ها میشه، اما از کارهای خوب،هرچند کوچیک، که در زمینه ی تحصیل هم صورت گرفته نباید چشم پوشی کرد. من به جرات میتونم بگم یک پنجم اطلاعاتمو مدیون کسانی هستم که اطلاعاتشون رو داوطلبانه در فضای مجازی قرار دادن.

نوشتن دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.